AfrykaGola.pl

Dotychczas Egipcjanie z najlepszymi grali ledwie trzykrotnie, ale bez żadnych sukcesów. Za takowe trudno uznać remisy na drugim mundialu we Włoszech w 1990 z ówczesnym mistrzem Europy Holandią i Irlandią, żeby i tak po porażce w ostatnim grupowym meczu z Anglią skończyć na ostatniej pozycji. Zresztą jak w 2018 roku na MŚ w Rosji.

Faraonowie to najczęściej wygrywająca reprezentacja na Pucharze Narodów, gdzie triumfowali aż 7 razy. Mają znakomite kluby Al-Ahly, Zamalek, a teraz nowy Pyramids FC – triumfator ostatniego African Champions League, a do tego znakomitą generację piłkarzy, bo jest przecież nie tylko świetny Mohamed Salah, ale też inni, jak Trezeguet, Zizo czy występujący od tego roku w Manchesterze City Omar Marmoush. Obywatele zapłacili za niego zimą Eintrachtowi Frankfurt, gdzie bardzo dobrze się spisywał przez kilka lat aż 59 mln funtów.

W teorii to drużyna, która może się przeciwstawić najlepszym, ale w praktyce, w faktycznej rywalizacji z możnymi w futbolowym świecie, nie wychodzi. W ostatnich latach mają zresztą problemy nawet w Afryce. Ostatnie mistrzostwo kontynentu to odległy czas, bo jeszcze okres pracy z reprezentacją charyzmatycznego Hassana Shehaty, który kadrę poprowadził do trzech wygranych w Pucharze Narodów (2006-2010), ale już nie do MŚ. Teraz za wszystko odpowiada legendarny Hossam Hassan, znakomity przed laty napastnik.

- Jestem dumny z tego, że udało mi się awansować do piłkarskich mistrzostw świata i jako zawodnikowi i jako trenerowi – mówi selekcjoner egipskiej reprezentacji, który grał na mundialu we Włoszech w 1990.

- Mamy świetnych zawodników i młody zespół, którego średnia wieku to ledwie 25 lat. Stać nas na dobry wynik i na nadchodzącym Pucharze Narodów w Maroku w grudniu i styczni i potem na mistrzostwach świata w Ameryce. Pokazaliśmy, że możemy razem pracować i odnosić sukcesy. Niektórzy próbowali wbić klin pomiędzy mnie, a Mohameda Salaha, ale to się nie udało. Razem walczymy dla dobra egipskiego futbolu, a Mohameda traktuję jak młodszego brata i starszego syna – podkreśla Hossam Hassan.

Na razie jego zespół rywalizuje na mini turnieju w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie są inni finaliści mundialu w Ameryce, Uzbekistan, Iran i Republika Zielonego Przylądka. Na ten turniej selekcjoner Hassan zabrał na sprawdziany kilku kolejnych nowych zawodników, jak 24-latków Ahmeda Eida czy Mohameda Rabię. ZOBACZ TEKST LATAJĄCY EGIPCJANIN

EGIPT

الاتحاد المصري لكرة القدم – Egyptian Football Association

Data założenia 3 grudnia 1921 r.

Przyjęcie do FIFA (CAF) 1923 (1957)

Adres 5 Gabalaya Street,El Gezira – Kair

Barwy czerwono-czarne

Udział w finałach MŚ 4 razy, 1934, 1990, 2018, 2026

Największy sukces siedmiokrotny mistrz Afryki (wygrywali najczęściej) – 1957, 1959, 1986, 1998, 2006, 2008, 2010

Pozycja w rankingu FIFA 34

Eliminacje

Nie mieli wielkich problemów. Przeszli je jak burza, nie przegrywając w grupie A żadnego spotkania. Zanotowali osiem zwycięstw i tylko dwa razy tracili punkty, ale to już pod koniec rozgrywek. W czerwcu zremisowali z Gwineą Bissau na wyjeździe 1:1, a we wrześniu w Wagadugu z drugą w grupie Burkina Faso 0:0. Ze Sierra Leone, Etiopią i najsłabszym w grupie Dżibuti pewnie wygrywali. Temu ostatniemu rywalowi strzelili 9 z 20 bramek w 10 eliminacyjnych grach.

Słabo w finałach

Choć Egipcjanie są potentatem na Czarnym Lądzie, bo mistrzostwo kontynentu zdobywali 7 razy, to w finałach mistrzostw świata im nie idzie. Mało tego, prawie w ogóle w nich nie grali. Owszem, jako pierwsza reprezentacja z kontynentu reprezentowali Afrykę już na drugim mundialu we Włoszech w 1934 roku, ale na kolejne mistrzostwa czekali prawie pół wieku. Potem jeszcze raz, na rosyjskich boiskach, zmierzyli się z najlepszymi. W finałach MŚ zagrali dotychczas 7 razy i… ani razu nie wygrali, notując ledwie dwa remisy i aż pięć porażek. Polegli nawet w Wołgogradzie na MŚ w 2018 z Arabią Saudyjską 1:2, nie zdobywając wtedy w grupie A nawet punktu.

Dwa razy z Polską

Zaledwie dwa razy w historii mierzyliśmy się z Faraonami. Oba mecze rozegrano w przeciągu kilku dni w grudniu 1991 roku. Do Kairu Polska wysłała wtedy jednak de facto drugą reprezentację. Nie poleciał nawet trener Andrzej Strejlau tylko jego asystent Lesław Ćmikiewicz i wielu debiutantów, jak m.in. bramkarz Jacek Bobrowicz, Krzysztof Maciejewski, Zdzisław Janik czy Ryszard Czerwiec. Nic dziwnego, że na dzień dobry skończyło się na kompromitującej porażce 0:4. Czwartą bramkę dla gospodarzy zdobył obecny selekcjoner kadry Hossam Hassam. Rewanż miał się odbyć w nadmorskiej Aleksandrii, ale ze względu na zły stan tamtejszego boiska ponownie grano w Kairze. To drugie spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem, a tym razem w naszej bramce stał Adam Matysek.

GWIAZDA

MOHAMED SALAH

W afrykańskich eliminacjach był ponownie jednym z najskuteczniejszych napastników. Zdobył w nich 9 bramek, to prawie połowa zdobyczy Faraonów w eliminacjach. Tylko o trafienie więcej miał najskuteczniejszy w eliminacjach algierski napastnik z niemieckiego Wolfsburga Mohamed Amoura. W reprezentacji rozegrał już ponad setkę meczów. Pod względem liczby strzelonych goli w narodowych barwach goni Hossama Hassana i kwestią krótkiego czasu jest, kiedy przegoni obecnego selekcjonera.

Na wymienienie wszystkich osiągnięć piłkarza, który 15 czerwca, a więc już podczas trwania amerykańskiego mundialu skończy 33 lata, nie starczyłoby tutaj miejsca. Dwa razy ze swoim Liverpoolem, gdzie występuje z wielkim powodzeniem od 2017 roku, wygrywał Premier League, w tym w poprzednim sezonie. Dwa razy był mistrzem Szwajcarii w barwach FC Basel. Z The Reds triumfował w Champions League, był też z liverpoolczykami klubowym mistrzem świata (2019). Pewnie więcej chciałby w reprezentacji. Z Egiptem dwa razy przegrał w finale Pucharu Narodów, w 2017 roku z Kamerunem, a potem pięć lat później z Senegalem, gdzie grał jego przyjaciel Sadio Mane. Przed mundialem w Rosji w 2018 doznał poważnej kontuzji barku. Na mistrzostwa pojechał, choć w pierwszym grupowym meczu z Urugwajem jeszcze nie zagrał. Zdobył za to gola z karnego w przegranym 1:3 meczu z gospodarzami, a potem jeszcze z Arabią Saudyjską, tyle że niewiele to dało, bo drużyna z Afryki Północnej przegrała 1:2.

TRENER

HOSSAM HASSAN

Był znakomitym środkowym napastnikiem, choć warunków fizycznych nie miał imponujących, bo ledwie 178 cm wzrostu. Z reprezentacją trzy razy wygrywał Puchar Narodów (1986, 1998, 2006), zagrał w niej 177 razy i strzelił rekordowe 69 bramek, choć wkrótce ten wynik pobije pewnie Mohamed Salah. Trenerem został zaraz po zakończeniu kariery. Zanim objął Faraonów w lutym 2024 roku, to prowadził reprezentację Jordanii, gdzie szło mu całkiem nieźle w eliminacjach do MŚ 2014. Jordańczyków prowadził w sumie w 20 grach, z których 9 wygrał, a tylko 3 przegrał. Z Faraonami ma póki co znakomity rezultat, bo 18 meczów, 13 zwycięstw i tylko jedna porażka. Był znakomitym piłkarzem, a teraz jest na dobrej drodze do świetnego wyniku jako szkoleniowiec.

W 2011 roku, podczas egipskiej rewolucji mocno wspierał prezydenta Hosni Mubaraka, który w wyniku protestów, także ze strony kibiców egipskich klubów, stracił władzę po latach jej sprawowania. Ma krewki charakter. W maju 2023 razem ze swoim bratem bliźniakiem, wtedy dyrektorem Al Masry Ibrahimem, został zwolniony po tym, jak obrażał klubowych działaczy w obecności piłkarzy i innych osób. Co do klubu z Port Said, to prowadził go w swojej trenerskiej karierze już pięć razy! Al Masry był też jednym z jego ostatnich klubów w piłkarskiej karierze (2004-06).

WSZYSTKICH FINALISTÓW MŚ PREZENTUJEMY W APLIKACJI KATOWICKIEGO DZIENNIKA SPORT

Ten wpis zostal opublikowany w środa, Listopad 26th, 2025 o 12:59 i jest napisany pod Afryka. Mozesz sledzic komentarze do tego wpisu poprzez RSS 2.0 kanal. Mozesz rowniez zamiescic komentarz, lub sledzic post ze swojej wlasnej strony.