Kebaier siedzi na gorącym krześle, w czerwcu pisało się o tym, że może zostać zwolniony, choć po wygraniu z Mali w meczu towarzyskim uciszył trochę krytyków. Do końca roku Tunezyjczycy zagrają aż dziewięć spotkań. We wrześniu tylko dwa – ze wspomnianą Gwineą Równikową i mającą swoje problemy Zambią. Jeżeli nie zdobędą przynajmniej czterech punktów, a najlepiej sześciu, myślę, że Kebaier pożegna się z posadą. W zasadzie ma bardzo dobry bilans, średnia punktów 2,25. Jednak poważnych sprawdzianów nie miał, chyba że za takie można uznać mecze towarzyskie z Algierią (porażka), WKS (porażka), Kamerunem (remis), Nigerią (remis), Mali (zwycięstwo) i przeciętnymi “Lampartami” (zwycięstwo).

– Po raz pierwszy w mojej karierze trenerskiej zobaczyłem zawodnika reprezentacji narodowej, który nie chce trenować i twierdzi, że jest kontuzjowany. Nie był odpowiednio skoncentrowany podczas dwóch ostatnich spotkań. Nie wyglądał na zawodnika, który walczy o miejsce na mundialu i jest tym w ogóle zainteresowany – wyznał.

– W meczach towarzyskich z Ghaną i Burkina Faso przyjechał spóźniony, odmawiając treningu. Nie ma sensu późniejszy dialog, bowiem dla mnie jako trenera odpowiedź jest właśnie w tym zawarta. Reprezentacja narodowa to przede wszystkim drużyna, która nie może być niczyim zakładnikiem – zauważył.

– Sztab medyczny wykonał kilka testów i uznano, że może grać. Potem odmówił rozgrzewki w drugiej połowie, ponieważ był rozczarowany, że znalazł się na ławce. To dla mnie nie do zaakceptowania. Albo jesteś z nami całym sobą, albo nie ma cię wcale – zaznaczył.

– Dopóki to ja jestem selekcjonerem reprezentacji Maroka, takie zachowanie nie będzie tolerowane – zakończył.