Najmniej doświadczeni w tym kwartecie są Chiefs, ale to może też będzie ich silna broń, że z underdoga staną się pogromcami faworytów.

Przez ostatnie cztery edycje LM, czyli odkąd wprowadzono 4 grupy i 16 drużyn, to Al Alhy byli w finale 3 razy, Wydad 2 razy i Esperance 2 razy. Krótko pisząc każdy z ostatnich czterech finałów odbywał się z udziałem tych klubów. To najlepiej świadczy o hierarchii ostatnich lat w afrykańskiej piłce klubowej.

A co ciekawego wydarzyło się w meczach 1/4 finału?

Mamelodi Sundowns – Al Ahly 1:1
Nie było powtórki sprzed 2 lat, kiedy Sundowns po porażce w Kairze wygrali u siebie aż 5:0. Zasadnicza różnica była taka, że po tamtej klęsce Al Ahly zabrali rywalom trenera Pitso Mosimane. Kibice w Pretorii niezbyt miło powitali Mosimane na ulicach. Trener mistrzów Egiptu dostał też mnóstwo maili czy SMS-ów, z których płynęła rzeka żalu i złych życzeń ze strony fanów, którzy nie tak dawno nosili go na rękach. Co do samego meczu, to zabiła go szybko zdobyta bramka po rzucie rożnym dla Al Ahly. Potem obrońcy trofeum mogli grać swoją defensywę i nic to, że brzydko dla oka i bez fajerwerków. Mamelodi mieli przewagę w posiadaniu piłki, ale nie za bardzo potrafili to przekuć na sytuacje strzeleckie. To było zderzenie dwóch sposobów gry. Ten bardziej konsekwentny, zorganizowany, skuteczny, poukładany i europejski w wykonaniu Al Ahly i ten nieprzewidywalny, ofensywny, bardziej “afrykański” w wykonaniu Mamelodi. Brdzo dobrze przedstawił to trener Mosimane: “Simba dryblowali nas, mieli przewagę, ale my potrafiliśmy się zorganizować. Szanuję Gavina Hunta (Kaizer Chiefs), bo on wygrywa mecze i trofea, a nie posiadanie piłki”. Znowu było głośno o tym, że czołowy zawodnik Mameldodi Gaston Sirino (nota bene zawiódł w tym meczu i dość szybko został zmieniony) zamienił się na koszulki z jednym z piłkarzy Al Ahly. Urugwajczyk bardzo chce opuścić RPA i przenieść się do swojego trenerskiego ojca do Egiptu. Ciekawe było to, że po pierwszym meczu w Kairze cały kontynent obiegły zdjęcia Sirino przebranego po meczu w koszulkę Al Ahly. W rewanżu Sirino szybko założył kurtkę na koszulkę, żeby się go nie czepiali. Tak czy inaczej mistrzowie Egiptu znów chcą zabrać co najlepsze mistrzom RPA. Zresztą potwierdził to na pomeczowej, gorącej skądinąd, konferencji prasowej trener Mosimane. “Chcę zabrać Morenę i Sirino” – powiedział, po czym wstał od stołu i wyszedł

Simba SC – Kaizer Chiefs 3:0
Mistrzowie Tanzanii oddali w tym meczu aż 32 strzały! Naprawdę niewiele zabrakło, żeby dokonali niemożliwego, bo sytuacji do tego mieli sporo. Kolejny dobry mecz zagrał Luis Miquissone. Reprezentant Mozambiku ewidentnie marnuje się w lidze Tanzanii, bo z piłką potrafi wyczyniać cuda i co najważniejsze, to nie jest sztuka dla sztuki.

Wydad Casablanca – MC Algier 1:0
Decydującego gola strzelił dopiero w doliczonym czasie gry Walid El Karti. Emocje mogły zakończyć się znacznie wcześniej, ale koszmarnie wręcz pudłował najlepszy snajper Wydad, Ayoub El Kaabi. Algierczycy polowali na swojego gola głównie po stałych fragmentach gry. O ofensywnej sile przebicia MC Algier najlepiej świadczy liczba 4 goli strzelonych w fazie grupowej. Od 2016 roku Wydad zawsze meldują się w fazie pucharowej.

Esperance Tunis – CR Belouizdad 2:0
Chociaż rozgrywki jeszcze się nie skończyły, to już teraz Mohamed Ben Romdhane moim zdaniem zasługuje na miano MVP tej edycji wśród piłkarzy Esperance. Pomocnik klubu z Tunisu na pięć minut przed końcem pięknym uderzeniem sprzed pola karnego trafił na 2:0 (5 gol w tej edycji). A potem skutecznie otworzył serię jedenastek. W Belouizdad w pierwszej serii pomylił się ich najlepszy strzelec, Amir Sayoud.