Z kolei TP Mazembe to już nie ta siła i moc, co 2-3 lata temu. Więcej ubytków, niż świeżej krwi. Ciężko będzie uzupełnić stratę po najlepszym strzelcu LM 19/20 – Jackson Muleka, który już kilka miesięcy temu wybrał Anderlecht.

Ciekawy jestem występu klubów z Algierii, które w eliminacjach wyglądały naprawdę mocno.

Jedna ciekawostka odnośnie Raja Casablanca. Dzisiaj grają rewanżowy mecz 1/2 finału Arabskiej Ligi Mistrzów edycja 19/20 z Ismaily z Egiptu. Pierwszy mecz dla Egipcjan 1:0. W finale już czeka Al Ittihad Dżudda z Arabii Saudyjskiej, dla którego gole strzela znany z Legii Aleksandar Prijović Rozgrywki sportowo może nie tak mocne, jak finansowo. Do podjęcia z boiska jest 6 milionów dolarów, czyli prawie dwukrotnie więcej niż w Lidze Mistrzów CAF.

Sfaxien z AS Kigali z Rwandy,
Monastir z Rają Casablanca,
Étoile du Sahel z Young Buffaloes z Eswatini.

Sfaxien i Étoile powinny spokojnie awansować. Monastir raczej bez szans z faworyzowaną Rają.

Na początku lutego dowiemy się, który kraj ma najmocniejszą ligę. Chociaż może być to trochę zwodnicze, bo według ostatniego rankingu zabraknie kilku reprezentacji, których ligi znajdują się w Top 10. Chodzi mi tutaj o Egipt, Tunezję, Algierię, RPA, Angolę, Sudan, Nigerię. Aż siedem naprawdę mocnych lub solidnych ekip zabraknie. Grają natomiast ci, którzy bardzo chcą grać, ale niekonieczne są najmocniejsi lub sprzyja im schemat eliminacji, czyli podział na strefy geograficzne (z jednej strony grupa z Algierią, Tunezją, Maroko, a z drugiej Demokratyczne Republika Kongo, której do awansu do finałów wystarczył wygrany dwumecz z Republiką Środkowej Afryki.

Narodowe reprezentacje szlifują formę, trenują i rozgrywają mecze towarzyskie. Kilka dni temu gospodarze zorganizowali turniej Pre CHAN z udziałem Kamerunu, Zambii, Ugandy i Nigru. Kamerun wypadł bardzo blado, bo tylko remis z grającą przez 3/4 meczu w dziesiątkę Ugandą i porażki z Nigrem oraz Zambią. Dołączając do tego fakt, że liga Kamerunu w ostatnich rankingach uwzględniających mecze pucharowe plasuje się koło 30 miejsca w Afryce, to nie wróżę gospodarzom sukcesów. Oczywiście wiadomo, że na Czarnym Lądzie, jak nigdzie indziej gospodarzom pomagają ściany, ale sukcesem dla Kamerunu będzie wyjście z grupy.

Jeżeli chodzi o klasyfikację wspomnianego wyżej turnieju Pre CHAN, to wyglądała ona następująco:
1. Uganda 7 pkt
2. Zambia 4 pkt
3. Niger 4 pkt
4. Kamerun 1 pkt

Najlepsi strzelcy to: Karisa (Uganda), Sikombe (Zambia) oraz Djibril Issa (Niger) – 3 gole.

Swoją drogą ciekawe, jaki byłby rozkład sił, gdyby w Mistrzostwach Narodów Afryki mogły grać reprezentacje oparte na zawodnikach nie tylko krajowej ligi, ale ogólnie grających w innych krajach Czarnego Lądu. Na pewno zyskaliby na tym, ci “mniejsi”. Szczególnie Burkina Faso, Zimbabwe czy Zambia. To piłkarze z tych krajów stanowią o sile lig w Egipcie, RPA, Tunezji czy Maroko.

Podział na grupy jest następujący

Grupa A: Kamerun, Mali, Burkina Faso, Zimbabwe
Grupa B: Libia, Demokratyczna Republika Konga, Kongo, Niger
Grupa C: Maroko, Rwanda, Uganda, Togo
Grupa D: Zambia, Gwinea, Tanzania, Uganda

Zauważcie jedną ciekawą sprawę. W turnieju finałowym brakuje mocarzy afrykańskiej piłki, którzy przepadli w eliminacjach. Niektórzy do nich w ogóle nie przystąpili (kolejny raz z rzędu Egipt), inni podeszli bez “napinki” (RPA), kolejni odpali w eliminacjach, które podzielone były na strefy geograficzne. Stąd np. Algieria w kwalifikacjach rywalizowała z Maroko. Wydaje się, że czołowe reprezentacje Afryki nie mają mocnych lig krajowych, bo ich piłkarze w zdecydowanej większości grają w dobrych klubach europejskich. Nie dziwi więc brak: Algierii, Senegalu, Nigerii, Wybrzeża Kości Słoniowej, RPA.

Jak na Czarnym Lądzie postrzegane są Mistrzostwa Narodów Afryki świadczy o tym nie tylko przypadek Egiptu, który nie wziął udziału w eliminacjach, bo po prostu kluby ze względu na napięty kalendarz nie chcą zwalniać swoich zawodników na tą mało prestiżową wg. nich imprezę. Z kolei RPA przegrało eliminacyjny dwumecz z Lesotho 2:6, ale nie pytajcie kto reprezentował ligę RPA, bo i ja tego nie wiem Dobrej reklamy CHAN nie wystawiła też Tunezja. Najpierw odprawili w eliminacjach Libię, a potem zrezygnowali z udziału w turnieju finałowym. Mocne lobby klubów tunezyjskich stwierdziło, że nie opłaca im się zwalniać zawodników na mistrzostwa. W efekcie Tunezja dostała 50 tysięcy dolarów kary i została wykluczona z eliminacji CHAN 2022.

Trochę się rozpisałem, żeby dobrze wprowadzić w temat. Czekam na prognozy, kto wygra i dlaczego oraz refleksje nad potrzebą istnienia CHAN i przyszłością tej imprezy.