Rozumiem, strona jest tworzona wspólnymi siłami przez pasjonatów. Trudno, widocznie na ten moment jest ich zbyt mało. Jeżeli jednak opracowano, nienajlepiej zresztą, ligę ghańską, to czemu nie ma sto razy bardziej prestiżowego Pucharu Konfederacji, z w pełni telewizyjną fazą grupową, pokazywaną na kilku kontynentach. Nawet topowe kluby mają niestety niekompletne kadry – niektórych kluczowych graczy brakuje, inni – widniejący na liście – już tam nie występują. Przynajmniej dzięki temu nie irytują mnie wyceny, których nie ma (jedna prosta zasada Niemców – wszystko złoto co się świeci, ale tylko w Europie).

To nie jest rzecz jasna przypadek – klubowa piłka afrykańska ma niewystarczająco wielu zwolenników w samej Afryce, nie licząc północy i chlubnych wyjątków. Dopóki nie pojadę i na własne oczy nie zobaczę to nie będę wiedzieć na 100%, ale odnoszę wrażenie, że sytuacja nieco się poprawia. Wywalić jeszcze leśnych dziadków i nie będzie źle. Przy tak ogromnym – większym chyba niż gdziekolwiek indziej – zainteresowaniu ludzi futbolem można zbudować porządne drużyny bez udziału szejków i Chińczyków. Warunkiem dobre zarządzanie.

P.S. Ten ghański drugoligowiec, który sprzedał Legii Sadama Sulleya ma stronę w ośmiu czy dziewięciu wersjach językowych Moc internetowego translatora.

Tak to już jest z tym turniejem, ośmiozespołowa obsada sprzyja sensacjom w eliminacjach. Większa być nie może, bo to jednak początek lub sam środek sezonu większości lig. Wynikami sparingów być może nie należy się sugerować, lecz jeśli dochodzą do tego problemy ze ściągnięciem piłkarzy na zgrupowanie…Ahly, Wits i wiele innych klubów początkowo odmówiło federacjom, niektórzy gracze dojechali na ostatnią chwilę. Drużyny które takich kłopotów nie doświadczyły mogą mieć przewagę.

W turnieju wspomnianym przez Ciebie zabraknie obrońców trofeum, czyli Nigeryjczyków, którzy w trzeciej rundzie eliminacyjnej ulegli Sudańczykom. W dwumeczu był remis 5-5, ale zadecydowały cztery gole strzelone przez Sudan na wyjeździe. Natomiast wicemistrz z 2015 roku – Senegal najpierw rozbił Tunezję, później poradził sobie z Ghaną. Mali trzy razy pod rząd zajęło czwartą pozycję. Czyżby więc finał Senegal-Egipt? Przekonamy się. Futbol bywa przewrotny i lubi niespodzianki.

Dwie najbardziej kontrastujące ze sobą pary. Gdyby przegrani nie dostawali kolejnej szansy w Pucharze Konfederacji powiedziałbym, że to niesprawiedliwość losu. A tak drabinkę nazwę po prostu jego chichotem. Pozostałe dwumecze mocno od egipsko-nigeryjskiego nie odstają. Na etapie top 32 rywalizacja w Afryce zawsze jest znacznie bardziej zacięta niż w Europie. Spodziewam się odpadnięcia paru rozstawionych ekip ze względu na dziwną zasadę – każda z nich rewanż musi rozegrać na wyjeździe.

Do tej pory pisałem o czyniących postępy, nie wspominając o największych przegranych ostatnich lat i miesięcy. Ghana klubowo już od dawna tkwi w dołku, ale na kryzys Mali nic nie wskazywało. Są na “dobrej drodze” do kolejnego roku bez żadnego osiągnięcia i wypadnięcia z dwunastki rankingu. O klęsce Stade Malien już wspomniałeś, a Real Bamako został zmieciony przez Rivers United (dawniej Dolphins). W Pucharze Konfederacji perspektywy też mają marne. To wszystko mimo najzdolniejszego od lat młodego pokolenia. Problem polega m.in. właśnie na tym, że w przeciwieństwie do innych lig wykupowanych (również przez kluby afrykańskie) na pniu juniorów nie są w stanie zastąpić obcokrajowcami.