Co do Tunezji, to zdecydowanie brak jakości w przodzie. Brak gościa, który indywidualną magią zrobi coś z niczego. A przecież w większości reprezentacji z Afryki, nawet tych mniejszych, legendy i liderzy są wśród zawodników ofensywnych. Mali miało furę szczęścia, bo rzut karny przypadkowy i kompletnie z niczego.

Generalnie sobota przyniosła średnie emocje. Pierwszy mecz kompletnie bez historii. Drugi za to rwany, szarpany, ze sporą ilością fauli aż 41, żółtych kartek aż 10 i przerw w grze.

Historycznie rzecz ujmując Tunezja nie zdobyła żadnego medalu AFCON od 2004 roku. Zbyt mocni dla słabych. Zbyt słabi dla mocnych. Brak gwiazd.

PS. Michał nie daj tam się
Możesz kupić jakiś oficjalny magnes na lodówkę symbol PNA? Chętnie bym zamówił, bo zawsze chciałem mieć pamiątkę prosto z turnieju.

Porażka Tunezji to logiczna składowa kilku rzeczy. Dlatego nie zdziwiła mnie, choć oczywiście wierzyłem do końca, że się uda przejść. To już nie jest zespół, który jak burza przeszedł eliminacje do mundialu. Brakuje charakteru, agresji, pomysłu w ofensywie, mocnej defensywy. Malijczycy to nie chłopcy do bicia, wiadomo, ale grając w przewadze jednego zawodnika przez tak długi czas, „Orły Kartaginy” powinny szturmować bramkę przeciwnika. Nie było widać, żeby Mali grało w osłabieniu. A to także, niestety, zasługa Tunezyjczyków. A tu indolencja. Sam Mejbri – który czasami też zapomina o kolegach lub pokiwa się o jeden raz za dużo – to za mało. Przebłyski Achouriego, Chaouata, Saada, Sassiego. Reszta mniej lub bardziej do natychmiastowej poprawy.

Każdy koniec jest początkiem czegoś. I w tym upatruję szansy. Prasa i portale internetowe grzmią. Obrywa się zasłużenie zawodnikom, ale i trenerowi. Nie wierzę, żeby dostał szansę i poprowadził zespół na mundialu. Za dużo złych rzeczy się zadziało od końca eliminacji. I to jest ta szansa. Może naiwnie, ale wierzę, że w związku pójdą po rozum do głowy i zatrudnią doświadczonego szkoleniowca z Europy, który miał już styczność z jakąś reprezentacją. Szansa poprowadzenia drużyny na MŚ może skusić niejednego z dobrym nazwiskiem. Cenię krajowych trenerów, ale na rynku tunezyjskim jest jeden, który mógłby to ogarnąć. Chaâbani, który obecnie prowadzi RS Berkane. Jednak nie miałby łatwego życia z krajową prasą i kilkoma osobami ze związku. Potrzeba kogoś spoza układów, kogoś, kto nie będzie się przejmował lokalną prasą. Marzy mi się ktoś, jak Renard czy Paulo Bento. Taki trener, który będzie potrafił ułożyć drużynę i wycisnąć z niej to, co najlepsze. Tunezyjczycy mają potencjał – potrafili pokonać na mundialu Francuzów, zremisować z Danią czy z Brazylią (w meczu towarzyskim). Mają ciekawych zawodników, grających w dobrych klubach. Trzeba tylko ich odpowiednio poukładać, zmotywować i mieć pomysł. Do tego wrócić do korzeni – do żelaznej defensywy, charakteru, gryzienia trawy, konsolidacji. I rozruszać ofensywę. Nie wierzę, że Trabelsi to potrafi, zmieni nastawienie oraz że wytrzyma presję.